مستقر شدند و فتنه‌ها و تباهىها بر پا نموده و با تعرض به مردم بىگناه و كشتن افراد ، جوّ رعب و وحشت ايجاد كردند . امام عليه السلام پس از نااميد شدن از هدايت آنان از راه‌هاى مسالمت‌آميز ، ناگزير از جنگ شد و در يك نبرد كه در نهروان و در نهم صفر ، سال 38 هجرى ميان سپاه چهارده هزار نفرى امام عليه السلام و خوارج به رهبرى عبدالله بن وهب كه تعدادشان به چهار هزار نفر مىرسيد ، رخ داد ، خوارج شكست خورده و همه آنان جز نه نفر كشته شدند . از سپاه امام عليه السلام كمتر از ده نفر شهيد شدند . شهادت امير مؤمنان عليه السلام امام عليه السلام پس از نهروان كوشيد تا مردم را براى نبرد مجدد با شام بسيج كند ، امّا جز تعداد اندكى دعوت وى را نپذيرفتند . از سوى ديگر معاويه كه از اوضاع آشفته عراق و سستى مردم در حمايت از امامشان آگاهى كامل داشت با تجاوز به نواحى مختلف قلمرو حكومتى امام عليه السلام ، موقعيّت امام را تضعيف و راه را براى گشودن عراق هموار ساخت . امام عليه السلام به رغم شرايط نامساعد سياسى و سستى ياران خود ، همچنان در انديشه شام و نبرد با معاويه بود كه در صبحگاه نوزدهم رمضان ، سال چهلم هجرى در حال اداى نماز صبح در مسجد كوفه با شمشير زهرآگين شقىترين انسان‌ها ، عبدالرحمان بن ملجم مرادى ، يكى از خوارج ، مجروح شد و دو روز بعد در 21 رمضان به شهادت رسيد .